Skip to main content

Είναι η Λαμία η silicon valley της Ελλάδας;

Χθες ανακοινώθηκαν οι βάσεις εισαγωγής στην ανώτατη εκπαίδευση. Μελετώντας κανείς τα νούμερα, σε συνδυασμό πάντα με τον αριθμό των φετινών εισακτέων, και συνεκτιμώντας και τις "στρατηγικές" κινήσεις διαφόρων τμημάτων τα τελευταία χρόνια, βλέπουμε ότι το πεδίο της πληροφορικής στην ανώτατη εκπαίδευση παρουσιάζει διάφορα σοβαρά προβλήματα:

1. ​Η πληροφορική αν και σύγχρονο αντικείμενο χάνει τελευταία έδαφος στην προτίμηση των ​μαθητών, και το οξύμωρο είναι ότι επανέρχονται οι τάσεις για παραδοσιακές ειδικότητες της μηxανικής και των θετικών επιστημών, όπως π.χ. πολιτικός μηχανικός, φυσικός, χημικός, κ.α., οι οποίες, ειδικά εν καιρώ κρίσης, προσφέρουν πολύ λιγότερες επαγγελματικές διεξόδους. Υπό μία έννοια​ φαίνεται σαν να μην αντιλαμβάνονται οι μαθητές και οι γονείς τους τι ακριβώς πρεσβεύει η επιστήμη της πληροφορικής και ποιες είναι οι επαγγελματικές της προοπτικές. Αυτό οφείλεται σε μεγάλο βαθμό στην απουσία μιας ολοκληρωμένης πληροφορικής παιδείας στην πρωτοβάθμια και δευτεροβάθμια εκπαίδευση που έχει ως αποτέλεσμα την υποβάθμιση του αντικειμένου σε σχέση με τα παραδοσιακά μαθήματα θετικών επιστημών (μαθηματικά, φυσική, χημεία, κλπ).

​2. ​Ο αριθμός των εισακτέων σε τμήματα πληροφορικής-επικοινωνιών-υπολογιστών-ηλεκτρονικής συνεχίζει να αυξάνεται παρά την αδυναμία των τμημάτων να προσφέρουν ποιοτικές σπουδές και σύγχρονα εργαστήρια σε τόσους πολλούς φοιτητές​. Φέτος έχουμε 8.220 εισακτέους ​σε σύνολο 69.985​​ θέσεων ή αλλιώς 103.366 αποφοίτων λυκείου. Είναι αδιανόητο το 12% των θέσεων σε πανεπιστήμια και ΤΕΙ ή αλλιώς το 8% όλων των αποφοίτων του λυκείου, να κατευθύνεται σε ένα μόνο πεδίο. Ως ​αποτέλεσμα αυτό συμπιέζει ακόμη περισσότερο τις βάσεις εισαγωγής και συνεπακόλουθα την αντίληψη που δημιουργείται στην κοινή γνώμη για το επίπεδο της πληροφορικής ως επιστήμης.

​3. Παρά τον πρόσφατο εξορθολογισμό του Σχεδίου "Αθηνά", εξακολουθούν να λειτουργούν υπερβολικά πολλά τμήματα που ασχολούνται με ​πληροφορική-επικοινωνίες-υπολογιστές-ηλεκτρονική. Για μια χώρα όπως η Ελλάδα, 45 τμήματα είναι πάρα πολλά. Η Αττική έχει 12 τμήματα, η Θεσσαλονίκη 6, η Λαμία 4, το Ηράκλειο 2 και τα Χανιά 2. Αυτό δε συμβαίνει σε κανένα άλλο επιστημονικό πεδίο. Στην πόλη της Λαμίας μόνο, υπάρχουν τέσσερα τμήματα σχετικά με υπολογιστές που θα δεχθούν φέτος 670 νέους φοιτητές, πράγμα αδιανόητο! Επιπλέον, υπάρχουν πολλά τμήματα που λειτουργούν σε πολύ μικρές πόλεις (π.χ. Ναύπακτος, Καρλόβασι, Άρτα, Καστοριά, Τρίπολη, Σπάρτη, Χαλκίδα) όπου κανείς κυριολεκτικά δεν θα έπαιρνε τη συνειδητή απόφαση να πάει, ούτε φοιτητής ούτε καθηγητής. Ακόμη και στην αμερική που υπήρχε παλιότερα η κουλτούρα να ιδρύονται κορυφαία πανεπιστήμια στη μέση του πουθενά (π.χ. Cornell, Dartmouth, Urbana-Champaign, κ.α.) σήμερα έχουν σοβαρό πρόβλημα να προσελκύσουν ή να διατηρήσουν τους κορυφαίους καθηγητές σε τέτοια μέρη. Πόσο μάλλον στην Ελλάδα.

4. Σε μια χώρα όπως η Ελλάδα που δεν έχει σοβαρή παραγωγή στην πληροφορική και η κουλτούρα μας είναι να μετράμε κυρίως τους τίτλους και τα πτυχία παρά τις πραγματικές γνώσεις, ο μαθητής προτιμάει να σπουδάσει σε τμήματα με μακροσκελή ονόματα και πολλαπλά γνωστικά αντικείμενα που θα του δώσουν την ψευδαίσθηση ότι έμαθε περισσότερα πράγματα και απέκτησε περισσότερα επαγγελματικά δικαιώματα. Ως αποτέλεσμα, τα τμήματα προκειμένου να γίνουν πιο ισχυρά και ελκυστικά, μετονομάζονται σε τμήματα μηχανικών ή/και κολλάνε στον τίτλο τους περισσότερα γνωστικά αντικείμενα με αποτέλεσμα να απαξιώνονται τα παραδοσιακά αμιγή τμήματα πληροφορικής και να αμφισβητείται στα μάτια της κοινής γνώμης η αυτοτέλεια και η αξία της πληροφορικής ως επιστήμης. Η διεθνής πρακτική λέει ότι το πτυχίο δεν ταυτίζεται με το όνομα του τμήματος αλλά απονέμεται σε συγκεκριμένο πρόγραμμα σπουδών (κατεύθυνση/major) που ακουλούθησε ο φοιτητής. Φανταστείτε τι θα συμβεί όταν τα ελληνικά τμήματα ηλεκτρολόγων μηχανικών ζηλέψουν το MIT και το UC Berkeley και μετονομαστούν και αυτά σε τμήματα Ηλεκτρολόγων Μηχανικών και Επιστήμης Υπολογιστών. Ποιος θα ενδιαφέρεται τότε να σπουδάσει σε ένα αμιγές τμήμα πληροφορικής και να εντρυφήσει σε ένα και μόνο γνωστικό αντικείμενο όταν στα ίδια χρόνια σπουδών θα μπορεί να πάρει πτυχίο υπερεπιστήμονα;

Όλα τα παραπάνω πρέπει να τα δούμε συνδυαστικά και αλληλένδετα, όχι ως μεμονωμένα προβλήματα. Δεν αρκεί να αλλάξουμε απλώς τα ονόματα των τμημάτων όπως έγινε στο Σχέδιο "Αθηνά". Απαιτείται ένας συνολικός ανασχεδιασμός των σπουδών πληροφορικής στην ανώτατη εκπαίδευση.

Comments

Popular posts from this blog

Το ΤΕΙ Κιλκίς πρέπει να δώσει έμφαση στο γνωστικό αντικείμενο της Σχεδίασης

Αν δούμε το υπάρχον Τμήμα Σχεδιασμού και Παραγωγής Ενδυμάτων μέσα από το πρίσμα του "ενδύματος" τότε οι επιλογές που έχουμε για δημιουργία νέων σχετικών τμημάτων που θα οδηγήσουν σε ένα αυτόνομο Παράρτημα που θα είναι επιστημονικά ισχυρό και αναπτυξιακά βιώσιμο είναι πολύ περιορισμένες. Το ένδυμα ως γνωστικό αντικείμενο συνδέεται κυρίως με την κλωστοϋφαντουργία. Σε εκπαιδευτικό επίπεδο όμως υπάρχει ήδη ένα Τμήμα Κλωστοϋφαντουργίας στο ΤΕΙ Πειραιά το οποίο - παρότι βρίσκεται στην Αθήνα που προσελκύει τους περισσότερους φοιτητές και παρά το γεγονός ότι πρόκειται για το μοναδικό τμήμα στο είδος του - δεν έχει καμία απήχηση στους υποψηφίους φοιτητές. Η βάση εισαγωγής για το εν λόγω τμήμα κατρακύλησε το 2008 στα 8751 μόρια και βρέθηκε χαμηλότερα ακόμη και από το τμήμα ΣΠΕ του Κιλκίς (8791 μόρια). Ως γνωστό, η κλωστοϋφαντουργία διέρχεται μεγάλη κρίση στην Ελλάδα και οι προοπτικές για τον κλάδο δεν είναι καθόλου θετικές. Το γεγονός αυτό ανακλάται άμεσα στις επιλογές των υποψηφίων κα

Computer education in the era of the Greek digital school

Published in ACM's CSTA Voice ( volume 7, issue 3 , short version), in newspapers Athens News and Patrides , and in the Hellenic Informatics Union The information revolution and the widespread use of electronic devices made at least one thing clear: schools must teach something about computers. But what is it? Should it be “computer science” or just “computer literacy”? Recent studies show that both of them are equally important. Computer literacy sets the foundation for the development of basic computer skills, while computer science unfolds the theory behind the tools and provides a true understanding of the information technology that surrounds us. In order for the student to make a smooth transition from mere skills to real knowledge, the school must provide an integrated and coherent program that spans primary and secondary education. Greece has never had any serious plan on this issue. Neither for computer science nor for computer literacy. In 2011, mor

Το πρόγραμμα σπουδών και όχι το όνομα του τμήματος πρέπει να καθορίζει τον τίτλο σπουδών στα πανεπιστήμια

Μετά την ψήφιση του πολυνομοσχεδίου μετεξέλιξης των ΤΕΙ το οποίο έβαλε τέλος σε μια ανούσια και αντιπαραγωγική διάσπαση της τριτοβάθμιας παιδείας επί 36 χρόνια, ήρθε το πλήρωμα του χρόνου για να γίνει και το δεύτερο αναγκαίο βήμα για τον εξορθολογισμό της τριτοβάθμιας εκπαίδευσης: τα τμήματα που θεραπεύουν πολλαπλά γνωστικά αντικείμενα πρέπει να προσφέρουν διαφορετικό πρόγραμμα σπουδών για κάθε επιστημονικό πεδίο το οποίο θα καταλήγει φυσικά και σε διαφορετικό τίτλο σπουδών. Η διεπιστημονικότητα είναι απόλυτα θεμιτή και γίνεται ολοένα και πιο σημαντική στη σύγχρονη εποχή. Τα τμήματα που καλύπτουν πολλαπλά γνωστικά αντικείμενα (π.χ. Πληροφορικής και Τηλεπικοινωνιών, Ιστορίας και Αρχαιολογίας, Φιλοσοφίας και Παιδαγωγικής, Μαθηματικών και Φυσικών Επιστημών, κ.α.) επιτελούν μεν έναν πολύ σημαντικό ρόλο, δεν παύουν όμως να παράγουν πτυχιούχους που δεν έχουν σπουδάσει όλα τα αντίστοιχα γνωστικά αντικείμενα αλλά συγκεκριμένη κατεύθυνση μόνο. Είναι λοιπόν εντελώς άδικο και δημιουργεί τερ