Skip to main content

Δημόσια εκτέλεση έργων πνευματικής ιδιοκτησίας

Σχολιασμός στη δημόσια διαβούλευση του Υπουργείου Πολιτισμού αναφορικά με τους οργανισμούς συλλογικής διαχείρισης (ΟΣΔ) και το δικαίωμα δημόσιας εκτέλεσης έργων πνευματικής ιδιοκτησίας.

Τα σύγχρονα οπτικοακουστικά πνευματικά έργα είναι το αποτέλεσμα της συνεργασίας πάρα πολλών δημιουργών (συγγραφείς, σκηνοθέτες, ηθοποιοί, συνθέτες, μουσικοί, σχεδιαστές, προγραμματιστές, κλπ). Το πρόβλημα είναι ότι αντί να υπάρχει μία ενιαία αρχή που θα διαχειρίζεται συνολικά όλα τα πνευματικά δικαιώματα, έχουμε το φαινόμενο όπου κάθε επαγγελματική ομάδα δημιουργών συστήνει το δικό της οργανισμό συλλογικής διαχείρισης και εκμεταλλεύεται ανεξάρτητα και αυτόνομα τα περιουσιακά/συγγενικά δικαιώματα που της ανήκουν (ΑΕΠΙ για συνθέτες-στιχουργούς, ΕΡΑΤΩ για τραγουδιστές-ερμηνευτές, ΑΠΟΛΛΩΝ για μουσικούς, ΔΙΟΝΥΣΟΣ για ηθοποιούς και χορευτές, GRAMMO για παραγωγούς υλικών φορέων ήχου και εικόνας, κ.α.). Αυτό το μοντέλο διαχείρισης είναι εντελώς αναποτελεσματικό, άδικο, και κατά μία έννοια παράλογο. Η άδεια/αμοιβή για τη δημόσια εκτέλεση έργων θα έπρεπε να ακολουθεί ένα πιο ορθολογικό μοντέλο αντίστοιχο με αυτό που ισχύει για την προσωπική εκτέλεση έργων το οποίο είναι απλό και ξεκάθαρο.

Στην περίπτωση της προσωπικής χρήσης, ο πολίτης αγοράζει ένα έργο (τραγούδι, ταινία, κλπ.) από ένα μοναδικό σημείο και δεν συναλλάσσεται με όλους τους δημιουργούς. Αυτό που τον ενδιαφέρει είναι το τελικό αποτέλεσμα, το συνολικό πνευματικό δημιούργημα, και αυτό ακριβώς πληρώνει με την αγορά του CD, DVD, mp3, κλπ. Κάτι αντίστοιχο θα έπρεπε να ισχύει και στη δημόσια εκτέλεση των έργων (τηλεόραση, ίντερνετ, καφετέρια, μουσικό κέντρο, κλπ). Δεν είναι δυνατόν ο απλός καταστηματάρχης, αλλά και εν γένει ο κάθε επιχειρηματίας ανεξαρτήτου μεγέθους, να συναλλάσσεται με την κάθε ομάδα δημιουργών που συμμετείχε σε κάθε έργο. Στα σύγχρονα οπτικοακουστικά έργα συνεισφέρουν ουκ ολίγες κατηγορίες δημιουργών από όλο το φάσμα της τέχνης, και ο αριθμός των εμπλεκομένων όλο και αυξάνεται με την εξέλιξη της τεχνολογίας και της τέχνης. Πόσες συμβάσεις θα πρέπει να διαπραγματευτεί και να υπογράψει ο κάθε επιχειρηματίας; Πόσοι οργανισμοί θα πρέπει να δημιουργηθούν με πανομοιότυπο έργο και αποστολή; Πόση σπατάλη χρόνου και χρήματος θα πρέπει να ανεχθούμε;

Ο επιχειρηματίας, όπως και ο κάθε πολίτης, δεν έχει καμία σχέση και δεν μπορεί να συναλλάσσεται με τον κάθε καλλιτέχνη (ή ομάδα καλλιτεχνών) που συμμετάσχει στη δημιουργία οπτικοακουστικών έργων. Τον επιχειρηματία, όπως και τον πολίτη, τον ενδιαφέρει το τελικό αποτέλεσμα, το συνολικό πνευματικό δημιούργημα, και αυτό ακριβώς θέλει να πληρώνει, με απλό και δίκαιο τρόπο. Για το λόγο αυτό μπορεί να δημιουργηθεί ένας και μοναδικός φορέας ο οποίος θα διαχειρίζεται με ενιαίο και δίκαιο τρόπο όλα τα οπτικοακουστικά πνευματικά έργα συνολικά.

Όσον αφορά την αμοιβή/άδεια για τη δημόσια εκτέλεση των έργων, αυτή θα μπορούσε να λάβει κάποια μορφή κοινωνικού τέλους/φόρου το οποίο θα επιβαρύνει όλες ανεξαιρέτως τις οικονομικές συναλλαγές που αφορούν οπτικοακουστικά έργα πνευματικής δημιουργίας. Με τον τρόπο αυτό αφενός διατηρείται ο δημόσιος-κοινωνικός χαρακτήρας της πνευματικής δημιουργίας, και αφετέρου, επιτυγχάνεται η καθολική, αλλά αναλογική, συνεισφορά της κοινωνίας προς τους δημιουργούς.

Comments

Popular posts from this blog

Το ΤΕΙ Κιλκίς πρέπει να δώσει έμφαση στο γνωστικό αντικείμενο της Σχεδίασης

Αν δούμε το υπάρχον Τμήμα Σχεδιασμού και Παραγωγής Ενδυμάτων μέσα από το πρίσμα του "ενδύματος" τότε οι επιλογές που έχουμε για δημιουργία νέων σχετικών τμημάτων που θα οδηγήσουν σε ένα αυτόνομο Παράρτημα που θα είναι επιστημονικά ισχυρό και αναπτυξιακά βιώσιμο είναι πολύ περιορισμένες. Το ένδυμα ως γνωστικό αντικείμενο συνδέεται κυρίως με την κλωστοϋφαντουργία. Σε εκπαιδευτικό επίπεδο όμως υπάρχει ήδη ένα Τμήμα Κλωστοϋφαντουργίας στο ΤΕΙ Πειραιά το οποίο - παρότι βρίσκεται στην Αθήνα που προσελκύει τους περισσότερους φοιτητές και παρά το γεγονός ότι πρόκειται για το μοναδικό τμήμα στο είδος του - δεν έχει καμία απήχηση στους υποψηφίους φοιτητές. Η βάση εισαγωγής για το εν λόγω τμήμα κατρακύλησε το 2008 στα 8751 μόρια και βρέθηκε χαμηλότερα ακόμη και από το τμήμα ΣΠΕ του Κιλκίς (8791 μόρια). Ως γνωστό, η κλωστοϋφαντουργία διέρχεται μεγάλη κρίση στην Ελλάδα και οι προοπτικές για τον κλάδο δεν είναι καθόλου θετικές. Το γεγονός αυτό ανακλάται άμεσα στις επιλογές των υποψηφίων κα

Computer education in the era of the Greek digital school

Published in ACM's CSTA Voice ( volume 7, issue 3 , short version), in newspapers Athens News and Patrides , and in the Hellenic Informatics Union The information revolution and the widespread use of electronic devices made at least one thing clear: schools must teach something about computers. But what is it? Should it be “computer science” or just “computer literacy”? Recent studies show that both of them are equally important. Computer literacy sets the foundation for the development of basic computer skills, while computer science unfolds the theory behind the tools and provides a true understanding of the information technology that surrounds us. In order for the student to make a smooth transition from mere skills to real knowledge, the school must provide an integrated and coherent program that spans primary and secondary education. Greece has never had any serious plan on this issue. Neither for computer science nor for computer literacy. In 2011, mor

Το πρόγραμμα σπουδών και όχι το όνομα του τμήματος πρέπει να καθορίζει τον τίτλο σπουδών στα πανεπιστήμια

Μετά την ψήφιση του πολυνομοσχεδίου μετεξέλιξης των ΤΕΙ το οποίο έβαλε τέλος σε μια ανούσια και αντιπαραγωγική διάσπαση της τριτοβάθμιας παιδείας επί 36 χρόνια, ήρθε το πλήρωμα του χρόνου για να γίνει και το δεύτερο αναγκαίο βήμα για τον εξορθολογισμό της τριτοβάθμιας εκπαίδευσης: τα τμήματα που θεραπεύουν πολλαπλά γνωστικά αντικείμενα πρέπει να προσφέρουν διαφορετικό πρόγραμμα σπουδών για κάθε επιστημονικό πεδίο το οποίο θα καταλήγει φυσικά και σε διαφορετικό τίτλο σπουδών. Η διεπιστημονικότητα είναι απόλυτα θεμιτή και γίνεται ολοένα και πιο σημαντική στη σύγχρονη εποχή. Τα τμήματα που καλύπτουν πολλαπλά γνωστικά αντικείμενα (π.χ. Πληροφορικής και Τηλεπικοινωνιών, Ιστορίας και Αρχαιολογίας, Φιλοσοφίας και Παιδαγωγικής, Μαθηματικών και Φυσικών Επιστημών, κ.α.) επιτελούν μεν έναν πολύ σημαντικό ρόλο, δεν παύουν όμως να παράγουν πτυχιούχους που δεν έχουν σπουδάσει όλα τα αντίστοιχα γνωστικά αντικείμενα αλλά συγκεκριμένη κατεύθυνση μόνο. Είναι λοιπόν εντελώς άδικο και δημιουργεί τερ