Skip to main content

Τεχνικό Λύκειο, ένας παρωχημένος θεσμός

Σχολιασμός στη δημόσια διαβούλευση του Υπουργείου Παιδείας αναφορικά με το Τεχνολογικό Λύκειο

Ο θεσμός του Τεχνικού Λυκείου δεν έχει θέση στο εκπαιδευτικό μας σύστημα. Είναι αναχρονιστικός, παρωχημένος, δημιουργεί έναν αδικαιολόγητο ταξικό διαχωρισμό των μαθητών, και εν τέλει δεν πετυχαίνει και το σκοπό του διότι δίνει πτυχία χωρίς αντίκρυσμα σε ειδικότητες όπου υπάρχει πληθώρα από πτυχιούχους επαγγελματικής (ΙΕΚ) και ανώτατης εκπαίδευσης (Πανεπιστήμια, ΤΕΙ).
Την εποχή που δημιουργήθηκε η δευτεροβάθμια τεχνική εκπαίδευση η Ελλάδα δεν είχε τεχνικούς επιστήμονες να αναλάβουν την παραγωγή και χρειαζόμασταν καταρτισμένους εργοδηγούς (μηχανολόγους, ηλεκτρολόγους, κλπ.) να καλύψουν το κενό. Αυτή η ανάγκη έχει πια εκλείψει. Αν εξαιρέσουμε κάποιες λίγες ειδικότητες όπως π.χ. την κομμωτική και την αισθητική, οι περισσότερες ειδικότητες του τεχνικού λυκείου αφορούν σύγχρονα τεχνικά αντικείμενα τα οποία έχουν εξελιχθεί και ταυτισθεί με ολόκληρες επιστήμες (πληροφορική, ηλεκτρολογία, ηλεκτρονική, μηχανολογία, κλπ.). Επιστήμες οι οποίες απαιτούν υψηλότατο επίπεδο σπουδαστών, και όχι ανήλικους μαθητές που επιλέγουν το τεχνικό λύκειο επειδή και μόνο δυσκολεύονται να παρακολουθήσουν το γενικό λύκειο. Είναι οξύμωρο από τη μία να ωθούμε τους κακούς μαθητές στα τεχνικά λύκεια και από την άλλη να τους ζητούμε να ανταπεξέλθουν στις υψηλές απαιτήσεις των σύγχρονων τεχνικών αντικειμένων.
Οι εποχές έχουν αλλάξει. Σήμερα το 90% των αποφοίτων λυκείου βρίσκει διέξοδο στην ανώτατη εκπαίδευση, ενώ ένα συνεχώς αυξανόμενο ποσοστό αυτών δεν αρκείται στην ανώτατη εκπαίδευση και αναζητά επιπρόσθετα και τη μεταπτυχιακή εξειδίκευση. Είναι λοιπόν αδιανόητο μέσα σε αυτό το σύγχρονο τοπίο εμείς να επιμένουμε στη διατήρηση μιας χαμηλότατης βαθμίδας τεχνικής εκπαίδευσης που δεν παράγει απολύτως τίποτα. Και μη γελιόμαστε, σήμερα κανείς δεν ενδιαφέρεται πραγματικά να αποκτήσει πτυχίο τεχνικού λυκείου διότι κανείς δε θεωρεί ότι το πτυχίο αυτό προσφέρει πραγματικά ένα προσόν.
Αυτό δε σημαίνει φυσικά ότι η τεχνική εκπαίδευση δεν έχει θέση στη δευτεροβάθμια. Το αντίθετο μάλιστα! Μια στοιχειώδη τεχνική εκπαίδευση θα έπρεπε να προσφέρεται σε ΟΛΟΥΣ τους μαθητές μέσα από το ενιαίο πρόγραμμα του λυκείου, π.χ. ως μαθήματα επιλογής που θα διευρύνουν τις γνώσεις και τους ορίζοντες των μαθητών και θα τους βοηθούν στον επαγγελματικό τους προσανατολισμό. Αυτό όμως δε σημαίνει ότι πρέπει να διαχωρίσουμε το λύκειο σε γενικό, τεχνικό, εκκλησιαστικό, μουσικό, κ.ο.κ. Πρέπει επιτέλους κάποια στιγμή να δούμε τη δευτεροβάθμια εκπαίδευση με ενιαίο και αδιάσπαστο τρόπο (όπως επιχείρησε κάποτε να κάνει το Ενιαίο Πολυκλαδικό Λύκειο).

Comments

Popular posts from this blog

Computer education in the era of the Greek digital school

Published in ACM's CSTA Voice (volume 7, issue 3, short version), in newspapers Athens News and Patrides, and in the Hellenic Informatics Union

The information revolution and the widespread use of electronic devices made at least one thing clear: schools must teach something about computers. But what is it? Should it be “computer science” or just “computer literacy”? Recent studies show that both of them are equally important. Computer literacy sets the foundation for the development of basic computer skills, while computer science unfolds the theory behind the tools and provides a true understanding of the information technology that surrounds us. In order for the student to make a smooth transition from mere skills to real knowledge, the school must provide an integrated and coherent program that spans primary and secondary education.
Greece has never had any serious plan on this issue. Neither for computer science nor for computer literacy. In 2011, more than two dec…

Άμισθα διδακτορικά

Η σημαντικότερη στρέβλωση του τρίτου κύκλου σπουδών στην Ελλάδα είναι ότι ο υποψήφιος διδάκτορας δεν έχει εξασφαλισμένη υποτροφία/χρηματοδότηση. Αυτό έχει τεράστιες συνέπειες, όχι μόνο ερευνητικές αλλά και κοινωνικο-οικονομικές. Η πραγματική διδακτορική έρευνα, αυτή που προάγει την επιστήμη, είναι μια επίπονη εργασία που απαιτεί ψυχή και σώμα πέρα από το τυπικό οκτάωρο, 7 μέρες τη βδομάδα και 365 μέρες το χρόνο. Η διδακτορική έρευνα δεν έχει καμία σχέση με τις σπουδές σε ένα προπτυχιακό ή μεταπτυχιακό πρόγραμμα. Η διδακτορική έρευνα είναι μια πραγματική εργασία που απαιτεί ατελείωτες ώρες σε εργαστήρια, σε βιβλιοθήκες και σε εξωτερικά πεδία. Όταν ένας υποψήφιος διδάκτορας, δηλαδή ένας εργάτης-ερευνητής, επιτρέπεται να εργάζεται χωρίς να πληρώνεται αυτό δημιουργεί αυτομάτως μια αλυσιδωτή και πολυεπίπεδη αντίδραση. Οι καθηγητές μπορούν να προσλάβουν όσους εργάτες θέλουν χωρίς να έχουν καμία οικονομική υποχρέωση απέναντί τους, με αποτέλεσμα να μην έχουν ισχυρό κίνητρο να φέρουν κ…

Το ΤΕΙ Κιλκίς πρέπει να δώσει έμφαση στο γνωστικό αντικείμενο της Σχεδίασης

Αν δούμε το υπάρχον Τμήμα Σχεδιασμού και Παραγωγής Ενδυμάτων μέσα από το πρίσμα του "ενδύματος" τότε οι επιλογές που έχουμε για δημιουργία νέων σχετικών τμημάτων που θα οδηγήσουν σε ένα αυτόνομο Παράρτημα που θα είναι επιστημονικά ισχυρό και αναπτυξιακά βιώσιμο είναι πολύ περιορισμένες. Το ένδυμα ως γνωστικό αντικείμενο συνδέεται κυρίως με την κλωστοϋφαντουργία. Σε εκπαιδευτικό επίπεδο όμως υπάρχει ήδη ένα Τμήμα Κλωστοϋφαντουργίας στο ΤΕΙ Πειραιά το οποίο - παρότι βρίσκεται στην Αθήνα που προσελκύει τους περισσότερους φοιτητές και παρά το γεγονός ότι πρόκειται για το μοναδικό τμήμα στο είδος του - δεν έχει καμία απήχηση στους υποψηφίους φοιτητές. Η βάση εισαγωγής για το εν λόγω τμήμα κατρακύλησε το 2008 στα 8751 μόρια και βρέθηκε χαμηλότερα ακόμη και από το τμήμα ΣΠΕ του Κιλκίς (8791 μόρια). Ως γνωστό, η κλωστοϋφαντουργία διέρχεται μεγάλη κρίση στην Ελλάδα και οι προοπτικές για τον κλάδο δεν είναι καθόλου θετικές. Το γεγονός αυτό ανακλάται άμεσα στις επιλογές των υποψηφίων κ…