Skip to main content

Είναι η Λαμία η silicon valley της Ελλάδας;

Χθες ανακοινώθηκαν οι βάσεις εισαγωγής στην ανώτατη εκπαίδευση. Μελετώντας κανείς τα νούμερα, σε συνδυασμό πάντα με τον αριθμό των φετινών εισακτέων, και συνεκτιμώντας και τις "στρατηγικές" κινήσεις διαφόρων τμημάτων τα τελευταία χρόνια, βλέπουμε ότι το πεδίο της πληροφορικής στην ανώτατη εκπαίδευση παρουσιάζει διάφορα σοβαρά προβλήματα:

1. ​Η πληροφορική αν και σύγχρονο αντικείμενο χάνει τελευταία έδαφος στην προτίμηση των ​μαθητών, και το οξύμωρο είναι ότι επανέρχονται οι τάσεις για παραδοσιακές ειδικότητες της μηxανικής και των θετικών επιστημών, όπως π.χ. πολιτικός μηχανικός, φυσικός, χημικός, κ.α., οι οποίες, ειδικά εν καιρώ κρίσης, προσφέρουν πολύ λιγότερες επαγγελματικές διεξόδους. Υπό μία έννοια​ φαίνεται σαν να μην αντιλαμβάνονται οι μαθητές και οι γονείς τους τι ακριβώς πρεσβεύει η επιστήμη της πληροφορικής και ποιες είναι οι επαγγελματικές της προοπτικές. Αυτό οφείλεται σε μεγάλο βαθμό στην απουσία μιας ολοκληρωμένης πληροφορικής παιδείας στην πρωτοβάθμια και δευτεροβάθμια εκπαίδευση που έχει ως αποτέλεσμα την υποβάθμιση του αντικειμένου σε σχέση με τα παραδοσιακά μαθήματα θετικών επιστημών (μαθηματικά, φυσική, χημεία, κλπ).

​2. ​Ο αριθμός των εισακτέων σε τμήματα πληροφορικής-επικοινωνιών-υπολογιστών-ηλεκτρονικής συνεχίζει να αυξάνεται παρά την αδυναμία των τμημάτων να προσφέρουν ποιοτικές σπουδές και σύγχρονα εργαστήρια σε τόσους πολλούς φοιτητές​. Φέτος έχουμε 8.220 εισακτέους ​σε σύνολο 69.985​​ θέσεων ή αλλιώς 103.366 αποφοίτων λυκείου. Είναι αδιανόητο το 12% των θέσεων σε πανεπιστήμια και ΤΕΙ ή αλλιώς το 8% όλων των αποφοίτων του λυκείου, να κατευθύνεται σε ένα μόνο πεδίο. Ως ​αποτέλεσμα αυτό συμπιέζει ακόμη περισσότερο τις βάσεις εισαγωγής και συνεπακόλουθα την αντίληψη που δημιουργείται στην κοινή γνώμη για το επίπεδο της πληροφορικής ως επιστήμης.

​3. Παρά τον πρόσφατο εξορθολογισμό του Σχεδίου "Αθηνά", εξακολουθούν να λειτουργούν υπερβολικά πολλά τμήματα που ασχολούνται με ​πληροφορική-επικοινωνίες-υπολογιστές-ηλεκτρονική. Για μια χώρα όπως η Ελλάδα, 45 τμήματα είναι πάρα πολλά. Η Αττική έχει 12 τμήματα, η Θεσσαλονίκη 6, η Λαμία 4, το Ηράκλειο 2 και τα Χανιά 2. Αυτό δε συμβαίνει σε κανένα άλλο επιστημονικό πεδίο. Στην πόλη της Λαμίας μόνο, υπάρχουν τέσσερα τμήματα σχετικά με υπολογιστές που θα δεχθούν φέτος 670 νέους φοιτητές, πράγμα αδιανόητο! Επιπλέον, υπάρχουν πολλά τμήματα που λειτουργούν σε πολύ μικρές πόλεις (π.χ. Ναύπακτος, Καρλόβασι, Άρτα, Καστοριά, Τρίπολη, Σπάρτη, Χαλκίδα) όπου κανείς κυριολεκτικά δεν θα έπαιρνε τη συνειδητή απόφαση να πάει, ούτε φοιτητής ούτε καθηγητής. Ακόμη και στην αμερική που υπήρχε παλιότερα η κουλτούρα να ιδρύονται κορυφαία πανεπιστήμια στη μέση του πουθενά (π.χ. Cornell, Dartmouth, Urbana-Champaign, κ.α.) σήμερα έχουν σοβαρό πρόβλημα να προσελκύσουν ή να διατηρήσουν τους κορυφαίους καθηγητές σε τέτοια μέρη. Πόσο μάλλον στην Ελλάδα.

4. Σε μια χώρα όπως η Ελλάδα που δεν έχει σοβαρή παραγωγή στην πληροφορική και η κουλτούρα μας είναι να μετράμε κυρίως τους τίτλους και τα πτυχία παρά τις πραγματικές γνώσεις, ο μαθητής προτιμάει να σπουδάσει σε τμήματα με μακροσκελή ονόματα και πολλαπλά γνωστικά αντικείμενα που θα του δώσουν την ψευδαίσθηση ότι έμαθε περισσότερα πράγματα και απέκτησε περισσότερα επαγγελματικά δικαιώματα. Ως αποτέλεσμα, τα τμήματα προκειμένου να γίνουν πιο ισχυρά και ελκυστικά, μετονομάζονται σε τμήματα μηχανικών ή/και κολλάνε στον τίτλο τους περισσότερα γνωστικά αντικείμενα με αποτέλεσμα να απαξιώνονται τα παραδοσιακά αμιγή τμήματα πληροφορικής και να αμφισβητείται στα μάτια της κοινής γνώμης η αυτοτέλεια και η αξία της πληροφορικής ως επιστήμης. Η διεθνής πρακτική λέει ότι το πτυχίο δεν ταυτίζεται με το όνομα του τμήματος αλλά απονέμεται σε συγκεκριμένο πρόγραμμα σπουδών (κατεύθυνση/major) που ακουλούθησε ο φοιτητής. Φανταστείτε τι θα συμβεί όταν τα ελληνικά τμήματα ηλεκτρολόγων μηχανικών ζηλέψουν το MIT και το UC Berkeley και μετονομαστούν και αυτά σε τμήματα Ηλεκτρολόγων Μηχανικών και Επιστήμης Υπολογιστών. Ποιος θα ενδιαφέρεται τότε να σπουδάσει σε ένα αμιγές τμήμα πληροφορικής και να εντρυφήσει σε ένα και μόνο γνωστικό αντικείμενο όταν στα ίδια χρόνια σπουδών θα μπορεί να πάρει πτυχίο υπερεπιστήμονα;

Όλα τα παραπάνω πρέπει να τα δούμε συνδυαστικά και αλληλένδετα, όχι ως μεμονωμένα προβλήματα. Δεν αρκεί να αλλάξουμε απλώς τα ονόματα των τμημάτων όπως έγινε στο Σχέδιο "Αθηνά". Απαιτείται ένας συνολικός ανασχεδιασμός των σπουδών πληροφορικής στην ανώτατη εκπαίδευση.

Comments

Popular posts from this blog

Alternatives to Google AdSense

A popular question among small web publishers is what is the best ad network, and it most often comes up when a website is blocked by Google and starts looking for alternatives. Yeah, AdSense still reigns in small to medium publishers, no doubt about it, so I'm not gonna talk about it here. If you're looking for alternatives to it, this is my personal experience with several ad networks in a period of over ten years. It's a first hand experience, not a compilation of opinions or an advertorial. And to keep things in perspective, all listed networks have been tested on the same website that has roughly 20 million pageviews per month.
Amazon Associates
Extremely low CTR and conversion rate. Revenue was non existent, even after two weeks of the initial placement and despite the fact that the fill rate was excellent.
appTV
They were offering very good CPM for unpopular banners (e.g. 468x60) but their stats were really off. They pretended they had no idea about the source of t…

Άμισθα διδακτορικά

Η σημαντικότερη στρέβλωση του τρίτου κύκλου σπουδών στην Ελλάδα είναι ότι ο υποψήφιος διδάκτορας δεν έχει εξασφαλισμένη υποτροφία/χρηματοδότηση. Αυτό έχει τεράστιες συνέπειες, όχι μόνο ερευνητικές αλλά και κοινωνικο-οικονομικές. Η πραγματική διδακτορική έρευνα, αυτή που προάγει την επιστήμη, είναι μια επίπονη εργασία που απαιτεί ψυχή και σώμα πέρα από το τυπικό οκτάωρο, 7 μέρες τη βδομάδα και 365 μέρες το χρόνο. Η διδακτορική έρευνα δεν έχει καμία σχέση με τις σπουδές σε ένα προπτυχιακό ή μεταπτυχιακό πρόγραμμα. Η διδακτορική έρευνα είναι μια πραγματική εργασία που απαιτεί ατελείωτες ώρες σε εργαστήρια, σε βιβλιοθήκες και σε εξωτερικά πεδία. Όταν ένας υποψήφιος διδάκτορας, δηλαδή ένας εργάτης-ερευνητής, επιτρέπεται να εργάζεται χωρίς να πληρώνεται αυτό δημιουργεί αυτομάτως μια αλυσιδωτή και πολυεπίπεδη αντίδραση. Οι καθηγητές μπορούν να προσλάβουν όσους εργάτες θέλουν χωρίς να έχουν καμία οικονομική υποχρέωση απέναντί τους, με αποτέλεσμα να μην έχουν ισχυρό κίνητρο να φέρουν κ…

Ανακύκλωση λαδιού τηγανίσματος στο Κιλκίς

Δημοσιεύτηκε στο KilkisToday

Το λάδι τηγανίσματος που δεν ανακυκλώνεται είναι ένα υγρό απόβλητο που καταλήγει στο αποχετευτικό δίκτυο και μολύνει το περιβάλλον και τους υδροφόρους ορίζοντες. Επειδή το λάδι είναι ελαφρύτερο από το νερό δημιουργεί λεπτές μεμβράνες που εμποδίζουν την οξυγόνωση του νερού με συνέπεια τη μόλυνσή του. Ένα λίτρο λαδιού μπορεί να μολύνει μέχρι και 1 εκατομμύριο λίτρα νερού, ποσότητα ικανή να καλύψει τις ανάγκες σε νερό ενός ατόμου για 14 χρόνια. Όμως η ανακύκλωση του λαδιού τηγανίσματος δεν ωφελεί μόνο το περιβάλλον αλλά παρέχει και την πρώτη ύλη για τη δημιουργία βιοντίζελ. Αυτό είναι ιδιαίτερα σημαντικό για μια χώρα όπως η Ελλάδα που σε ημερήσια βάση καταναλώνει 441.400 βαρέλια πετρελαίου ενώ παράγει μόλις 4.265 (τιμές 2007). Είναι όμως εξίσου σημαντικό και για το Κιλκίς διότι στην ευρύτερη περιοχή δραστηριοποιούνται πολλές μονάδες παραγωγής βιοντίζελ (π.χ. Ελληνικά Βιοπετρέλαια ΑΒΕΕ στο Σταυροχώρι, ΒΕΡΤ ΟΙΛ ΑΕ στον Άγιο Αθανάσι…